VARDAN VAR OLMAK…
Alevilik: İnsan Vardan Var Olmuştur, Hakikatin Özüdür
Yaratılmamış, Vardan Var Olmuş İnsan
Alevilik, insanı bir “yaratık” ya da “kul” olarak değil, vardan var olmuş bir öz olarak kabul eder. Bu, çok temel bir farktır. Bu anlayışa göre insan;
Kendi özündeki Hakikat’le var olur,
Kutsallığı dışarıda değil, kendi içinde taşır,
Bir emirle yaratılan değil, varlığın ezelî ve ebedî devamıdır.
Bu yüzden Alevilikte “kul” kelimesi kullanılmaz. Çünkü kul olmak, boyun eğmek ve özgürlüğü terk etmektir. Oysa Alevilikte insan, özgür iradesiyle yol yürüyen, bilinçle hakikate varan, aşk ile dirilen bir cevherdir.
İnsan: Dört Unsurla Yoğrulan Hakikat
Alevi öğretisinde insan; toprak, su, ateş ve hava unsurlarının bir bileşimidir. Bu doğa unsurları, onun hem fiziksel varlığını hem de içsel niteliklerini temsil eder:
Toprak gibi sabırlı: Zulme karşı yılmaz, acıya dayanır, üretir.
Su gibi arı: Arı durudur, bulanıklığı kabul etmez.
Ateş gibi diri: Bilinci uyanıktır, yüreği yanar, zalime karşı susmaz.
Hava gibi özgür: Düşüncesine, sözüne, yaşamına zincir vurulamaz.
Bu dört unsur bir araya geldiğinde, Alevilikte insan, sadece fiziksel bir beden değil; Hakikat’in can bulmuş hâli olur.
Aşkın Özüdür İnsan
Alevilikte “aşk”, yalnızca duygusal bir hâl değildir; evreni var eden birliğin, kaynağın adıdır. İnsanın özü, bu aşk ile yoğrulmuştur. Bu aşk;
Bölmez, ayırmaz, ötekileştirmez.
Her canı bir görür,
Her dili Hak bilir,
Her rengi özünde kutsar.
Alevi pirleri bu anlayışı şöyle dile getirir:
“Yetmiş iki milleti bir nazarda görmeyen, halka müderris olsa da, Hakk’a âsidir.” –
İnsan, yalnızca biyolojik bir varlık değil, aşkın bilgeliğini taşıyan bir cevherdir. Onu asıl değerli kılan, ne doğduğu yer ne inancı ne de bedeni; içindeki Hakikat’in nurudur.
Toplumsal Dönüşümün Taşıyıcısı: İnsan
Alevilik, insanı yalnız bırakmaz; onu birey olmanın ötesinde, toplumsal adaletin ve barışın taşıyıcısı kılar. Çünkü:
İnsan, doğayla uyum içinde yaşadığında;
Toplumla rızalık içinde yürüdüğünde;
Kendisiyle barışık olduğunda;
İşte o zaman, Hakikat ete kemiğe bürünür.
Bu yüzden Alevilikte insan, hem bireysel hem toplumsal bir devrimdir.
Devrimî der ki:
Toprak oldum, sabır yuttum,
Su misali ar’ı tuttum,
Ateş gibi yandım, tutuştum,
Hakk’tır benim özde hâlim.
Hava gibi sözü hürdür,
Her deminde aşk yürünür,
İnsan olan can görünür,
Yol benim, Hak’tır misâlim.
Aşk ile Mehmet Yapıcı ( Devrimi )