3. BÖLÜM – TOPRAK ANA   (Mehmet Yapıcı ( Devrimi )

Toprak, insanın yaşamındaki en temel unsurdur. Onsuz ne yiyecek olur, ne su, ne barınak, ne de yaşamın döngüsü. Hakikatçi Alevilikte Toprak Ana, yalnızca üzerinde yürüdüğümüz zemin değil, yaşamın doğuran ve yeniden doğuran kucağıdır.

Toprak, tüm canlılara rızık verir; onların doğmasını, büyümesini, beslenmesini sağlar. İnsan için yalnızca bir kaynak değil, hakikatin en canlı yüzlerinden biridir. Çünkü doğa döngüsünde her şey toprağa düşer, toprakta çözülür, yeniden yaşamın parçası olur.

Yiyecek: Topraktan Gelen Bereket

İnsanın ve bütün canlıların besini topraktan gelir. Tarlalardan çıkan buğday, bahçelerden toplanan meyveler, sebzeler, kökler ve otlar, toprağın üretkenliğinin ürünüdür. İnsanlığın en büyük buluşu tarımdır; bu buluşun sırrı da toprağın bereketinde gizlidir.

Hakikatçi Alevilikte lokmaların, cemlerde paylaşılan ürünlerin tamamı toprağın armağanıdır. Bu armağan “rızalık”la dağıtılır; çünkü toprağın verdiği yalnızca bireyin değil, bütün toplumundur. Paylaşımın kökü, doğrudan toprağın cömertliğine dayanır.

Su: Toprağın Sakladığı Can

Toprak yalnızca yiyecek değil, aynı zamanda suyun kaynağıdır. Yağmuru emer, yeraltı sularını besler, pınarları ve dereleri doğurur. Bir toprağın sağlıklı olması, suyun bolluğunu belirler. Kuraklıkların en önemli sebebi, toprağın dengesinin bozulmasıdır.

Hakikatçi Alevilikte su kutsaldır, çünkü canı taşır. Ama suyun kaynağı topraktır. Bu yüzden toprak incitildiğinde, su da kurur. İnsan bunu bilmezse, kendi yaşam damarını kesmiş olur.

Barınak: Toprağın Kucağında Yaşam

Tarih boyunca insanlar evlerini, barınaklarını topraktan yapmıştır. Kerpiç, taş, ahşap, hepsi toprağın birer ürünüdür. Savaşlardan, afetlerden sonra bile insanlar toprağın kucağına dönmüş, oradan yeniden doğmuştur.

Hakikatçi Alevilikte bu durum, toprağın ana kucağı olmasıyla açıklanır. İnsan, doğduğunda nasıl annesinin kucağında büyürse, yaşamı boyunca da Toprak Ana’nın kucağında yaşar.

Yaşam ve Ölümün Döngüsü

Toprak yalnızca yaşamın başlangıcı değil, aynı zamanda sonudur. İnsan doğar, yaşar, emeğini verir ve sonunda yine toprağa döner. Ama bu dönüş, bir son değildir. Hakikatçi Alevilikte “Toprağa düşen, topraktan doğar” sözü, ölümün yokluk değil, dönüşüm olduğunu anlatır.

Bir beden toprağa düştüğünde çürür, minerallere dönüşür, otlara, çiçeklere, meyvelere can olur. Yani insan aslında toprağa karışarak yeniden yaşamın bir parçası haline gelir. Bu yüzden ölüm, Alevi öğretisinde karanlık değil, dönüşümün kapısıdır.

Hakikatçi Alevilikte Toprağın Öğreti Sembolü

Toprak Ana, insana üç temel dersi verir:

Emek: Emeksiz ürün olmaz; alın teriyle işlenmeyen toprak, ürün vermez.

Şükran: Toprak insana yaşam verir; insan da ona teşekkür ederek, rızalıkla yaklaşır.

Döngü: Toprak hem doğurur hem alır; bu döngüyü kavrayan insan, hakikati anlar.

Bu nedenle Alevi yolunda toprak, hem üretimin hem de rızalığın sembolüdür. Lokmaların paylaşımı, toprağın bu öğretisinin insan kültürüne yansımasıdır.

Cahil İnsana Öğretecek Ders

Cahil insan çoğu zaman toprağı kirletir, sömürür, satılacak bir meta gibi görür. Ama bilmez ki:

Toprağı zehirleyen, kendi ekmeğini zehirler.

Toprağı betonla kaplayan, kendi nefesini keser.

Toprağa ihanet eden, kendi özüne ihanet eder.

Cahile öğüt şudur:

“Toprağa sahip çık, ona ihanet etme. Çünkü sen de topraktan geldin, toprağa döneceksin. Ona kıyan, kendi geleceğini yok eder.”

CANLAR;

Toprak Ana, yaşamın temeli, bereketin kaynağı ve hakikatin öğretmenidir.

Yiyecekle doyurur,

Suyla can verir,

Barınakla korur,

Ölümle yeniden doğurur.

Hakikatçi Alevilikte Toprak Ana’yı tanımak, hem yaşamı hem de hakikati tanımaktır.

Toprak Ana Candır ( Devrimi )

Topraktan doğar her canın özü,

Saklanır bağrında yaşamın sözü.

Ekenin elinde, alnında emeğin izi,

Bereket sunar cömert Toprak Ana.

Yağmuru süzer de cana can katar,

Pınarlar doğurur içten içe akar.

Su arı, duru, gönlü paklar

Her karışta bir sırdır Toprak Ana.

Kerpiçte, taşta yapının nefesi,

Barınak cana onun gölgesi.

Yıkılsa da dünya, kalır kendisi,

Yuvayı yeniden kurar Toprak Ana.

Düşen bedeni bağrında çözer,

Çiçekle, otlarla yeniden dizer.

Ölüm sananlar yaşamı gezer,

Döngüyü sırra çevirir Toprak Ana.

Cahil kirletir, bilmez değeri,

Keser suyu, keser yeşil bedeni

Oysa topraktan gelir kendi bedeni,

Hakikat öğreten candır Toprak Ana.

Aşk ile Mehmet Yapıcı ( Devrimi )

Resim: Mualla Coşkun